Wanneer je met Tamara de Bruijn praat, voel je meteen hoeveel warmte en betrokkenheid ze uitstraalt richting V.V. Wernhout. Geboren en getogen in Wernhout, opgegroeid in een voetbalfamilie en inmiddels al jaren een vertrouwd gezicht op en rond de velden. Ze woont samen met haar man Wim en kinderen Lennie en Jaro op melkveebedrijf De Wielhoef, maar ondanks haar drukke leven maakt ze al sinds jaar en dag tijd om zich als vrijwilliger in te zetten.
“Voetbal is altijd een rode draad in mijn leven geweest”, vertelt Tamara. Als kind ging ze op zondag steevast met haar vader mee: ’s ochtends naar de Wiga, ’s middags naar Cees van Susse voor de derde helft en ’s avonds bij opa en oma Studiosport kijken. Zelf voetballen kwam er nooit écht van, al hobbelde ze even mee bij De Moer — totdat op haar tiende haar grote wens uitkwam: een eigen pony.
Dat veranderde weer toen haar dochter Lennie begon met voetballen. “En zo zaten mijn vader en ik wéér samen in de auto naar een wedstrijd.” Toen de meiden ouder werden en de mannelijke leiders niet meer in de kleedkamer gewenst waren, werd aan Tamara gevraagd of zij misschien leider wilde worden. “We waren er toch altijd. En eigenlijk voelde ik me nooit echt ‘leider’. Ik vond het vooral een eer om met zo’n gezellige groep kinderen op pad te gaan.”
Vrijwilligerswerk dat blijft groeien
Tamara houdt zich tegenwoordig vooral bezig met het kledingbeheer en het jaarlijkse jeugdkamp. Dat betekent kleding inkopen, passen, uitdelen en vooral héél veel organiseren.
Bij de jeugd was kleding altijd een uitdaging: verschillende sponsors per team, puzzelen met maten, soms zelfs noodgedwongen een te klein shirt. Inmiddels speelt de hele jeugd — zowel op klein als groot veld — in een passende, uniforme set.
“Afgelopen jaar hebben we voor de trainingspakken van de oudere jeugd een registratiesysteem gemaakt. Alles moest genummerd worden. Best wat uurtjes werk, maar wel heel leuk om te doen.”
Daarnaast helpt Tamara bij het jeugdkamp: voorbereiden, boodschappen doen, spelletjes, trainingen, quizzen. “Het is altijd gezellig. Alleen die laatste ochtend, met twee nachten weinig slaap en kinderen die leven op chips en snoep — dat blijft een uitdaging.”
Wat drijft haar?
Motivatie heeft ze eigenlijk niet nodig. “Iets wat je graag doet, gaat vanzelf.” Ze vindt dat als je lid bent van een vereniging — of je kinderen — je ook mag bijdragen. Bovendien geeft het haar ontspanning: even wat anders dan het dagelijkse werk op de boerderij.
“Je leert veel mensen kennen. En het is altijd gezellig. Vele handjes maken licht werk.”
Een moment om nooit te vergeten
Er is één moment dat Tamara nooit meer vergeet. Op de reservebank bij de JO14 vroeg een speler: “Tamara, ben jij volgend jaar ook nog onze leider?” Ze antwoordde voorzichtig dat ze het nog niet wist — of het nodig zou zijn, en of Jaro er nog mee akkoord zou zijn.
Toen zei een van de jongens: “Ik hoop het wel. Jij bent eigenlijk een beetje mama van ons allemaal.” Tamara glimlacht als ze het vertelt: “Vanaf toen waren het echt mijn kindjes.”
Samenwerking en toekomst
De samenwerking met andere vrijwilligers vindt ze fantastisch. “Iedereen doet dingen op zijn eigen manier en tijd. Maar het draait als een geoliede machine.”
Grote toekomstplannen heeft ze niet. Zolang het te combineren is met thuis, blijft ze met plezier doen wat ze nu doet: helpen waar nodig.
Haar advies voor nieuwe vrijwilligers
“Altijd doen. Je krijgt er een soort extra familie bij. Het verrijkt je sociale leven en de waardering is groot — al doe je het daar niet voor. Want die blije kindergezichten op zaterdag… dat is genoeg.”
Mocht dit verhaal jou enthousiast hebben gemaakt om ook een steentje bij te dragen bij onze mooie vereniging, schroom dan niet om contact op te nemen! Dit kan via bestuur@vvwernhout.nl of spreek gewoon iemand op de vereniging aan.